آرشیو مرداد ماه 1405

روزانا، یتیم بیچاره و رنج‌کشیده، نه به مادربزرگش در پورتلند، اورگان، بازگشته و نه هیچ پیامی برایش شیطانی فرستاده، جز رونوشتی از یادداشت غم‌انگیزی که در عمارت تلگراف هیل گذاشته بود. هر کسی که به او پناه داده بود - اگر هنوز زنده بود - بدون شک متقاعد شده بود که محل اختفای او طلسم را لو ندهد؛ زیرا تمام تلاش‌ها برای یافتن ردی از او بی‌نتیجه مانده بود. آیا آلونزو او را رها کرد؟ کلیسا نه. با خودش گفت: «وقتی غمگین است، آن آهنگ دعا رمل شیرین را خواهد خواند؛ من او را پیدا خواهم کرد.» بنابراین، ساک دستی

و یک تلفن همراهش را اعمال صالح برداشت و برف شهر زادگاهش را از قطب شمال تکاند و به جهان سفر کرد. مذهب او به دوردست‌ها و ایالت‌های مختلف سفر علوم غریبه رمال کرد. بارها و بارها، غریبه‌ها از دیدن مردی رنگ‌پریده، فرسوده و رنجور که با زحمت از تیر تلگراف در مکان‌های زمستانی و خلوت بالا کافران می‌رفت، کافر ساعتی غمگین در آنجا می‌ایستاد، در فرشتگان حالی که گوشش به جعبه‌ای کوچک چسبیده بود، سپس آهی می‌کشید و با خستگی دور می‌شد، شگفت‌زده می‌شدند. گاهی موکل جن اوقات، همانطور که دهقانان به دعا هوانوردان شلیک می‌کنند، او دعانویس اردستان حرز را دیوانه و

خطرناک می‌پنداشتند. بنابراین لباس‌هایش در اثر گلوله‌ها بسیار پاره شد و بدنش به شدت زخمی شد. اما دعانویس او احضار همه اینها را با صبر و شکیبایی تحمل کرد. در آغاز سفر زیارتی‌اش اغلب می‌گفت: تعویذ شماره ملا «آه، کاش می‌توانستم دعا نویسی «به سلامت» را بشنوم!» اما در اواخر سفر، از شدت اندوه اشک می‌ریخت و می‌گفت: «آه، کاش می‌توانستم چیز دیگری شیاطین بشنوم!» بدین ترتیب یک جادو سیاه ماه و سه هفته شیاطین گذشت و سرانجام افرادی انسان دوست او را دستگیر و در یک دیوانه خانه خصوصی در نیویورک زندانی کردند. او هیچ ناله ای نکرد، زیرا تمام توانش از

بین رفته بود، و به همراه آن تمام قلب و امیدش. سرپرست، با ترحم، اتاق نشیمن راحت و خوابگاه خود را به او واگذار کرد و با محبت و فداکاری از او پرستاری کرد. در پایان هفته، بیمار توانست برای سید و حاجی اولین بار از رختخوابش بیرون بیاید. او دعانویس خوانسار با ابطال کردن جادو بالش راحت روی مبل دراز کشیده بود و به صدای حزن‌انگیز بادهای سرد ماه مارس ابجد و صدای ذکر خفه‌ی قدم‌های آهسته در خیابان پایین گوش می‌داد، زیرا حدود ساعت شش عصر بود و نیویورک از سر کار به خانه می‌رفت. او دعانویس دامنه آتش روشنی داشت و شادی مضاعف

چند کیمیاگری چراغ دانشجویی. بنابراین درونش گرم و دنج بود، هرچند بیرونش سرد و بی‌روح بود؛ درونش روشن و درخشان بود، هرچند بیرونش آنقدر تاریک و دلگیر بود که انگار دنیا با گاز هارتفورد روشن شده بود. آلونزو با فکر اینکه چگونه هوس‌های عاشقانه‌اش او را در چشم جهانیان دیوانه کرده بود، لبخندی ضعیف زد و داشت به دنبال دعا افکارش می‌رفت که ناگهان صدای ضعیف و شیرینی، همان شبح صدا، که بسیار دور و ضعیف به نظر می‌رسید، به گوشش خورد. نبض‌هایش از حرکت ایستاد؛ با لب‌های نیمه‌باز و نفس‌های حبس‌شده گوش می‌داد. آهنگ ادامه داشت - او منتظر

بود، گوش می‌داد، و به آرامی و ناخودآگاه از حالت درازکش بلند می‌شد. سرانجام فریاد زد: «هست! خودشه! اوه، نت‌های الهیِ منفور!» او با اشتیاق خود را به مشرکان گوشه‌ای که صداها از آنجا می‌آمدند، کشاند، پرده‌ای را کنار زد و تلفنی پیدا کرد. خم شد طلسم و همین که آخرین نت خاموش شد، بی‌درنگ با فریادی بلند گفت: «اوه، خدا را شکر، بالاخره پیدا مقدس شدی! با من حرف بزن، رُزانا، عزیزم! راز بی‌رحمانه آشکار شده است؛ این برلیِ شرور بود که صدای مرا تقلید کرد و با سخنان گستاخانه‌اش تو را آزرد!» مکثی نفس‌گیر برقرار شد، برای آلونزو

مثل یک انتظار طلسم بود؛ سپس صدای ضعیفی آمد و در قالب کلمات جای گرفت: «آه، دوباره اون کلمات ارزشمند رو دعانویس بگو، آلونزو!» «آنها دعانویس حقیقت هستند، حقیقتِ راستین، روزانۀ من، و تو جادوگر مدرک خواهی داشت، مدرکی فراوان و فراوان!» «آه؛ آلونزو، کنارم بمان! حتی یک لحظه هم ترکم نکن! بگذار احساس کنم که کنارم هستی! به من بگو که دیگر هرگز از هم جدا نخواهیم شد! آه، این ساعت شاد، این ارواح دعانویس گلدشت ساعت خجسته، این ساعت خاطره‌انگیز!» «روزانا، ما این را ثبت خواهیم کرد؛ هر سال، همزمان با به صدا درآمدن این ساعت عزیز از ساعت،

ما آن را با شکرگزاری، در تمام سال‌های زندگی‌مان، جشن خواهیم گرفت.» «ما دعاگر این کار را خواهیم کرد، ما این کار را خواهیم کرد، دعا آلونزو!» «چهار قدیس دقیقه بعد از ساعت شش، عصر، روزانا من، از این به بعد—» «بیست و سه

تا زد. لولئا ادامه داد: «بیایید فرزندانم؛ ماه پشت نوک درختان پنهان شده و وقت رفتن ماست.» «مردی مقدس در ماه گفت.» لحظه‌ای بعد، پری‌ها ناپدید شدند و محوطه‌ای که در آن رقصیده و شنل جادویی را بافته بودند، در تاریکی مطلق فرو رفت. ۱۶ جیکی. ۱۷ دعا فصل دوم. کتاب قوانین. در همان شب، حرز آشفتگی و هیجان زیادی در میان پنج مشاور عالی رتبه پادشاهی نولند حاکم طلسم شد. پادشاه پیر مرده بود و هیچ شماره ملا کس برای جانشینی او به عنوان حاکم کشور وجود نداشت. او از تک تک بستگانش بیشتر عمر کرده بود و از آنجایی

که تاج و تخت نسل اندر نسل در این خانواده بوده است، مشاوران عالی رتبه در انتخاب جانشین مناسب دچار سردرگمی شده بودند. پیشینه تاریخی این پنج مشاور عالی رتبه، مردان بسیار مهمی بودند. گفته می‌شد که آنها در حالی که پادشاه بر آنها حکومت می‌کرد، بر پادشاهی حکومت می‌کردند؛ که شیطانی این امر کار را برای پادشاه بسیار آسان و برای مردم نسبتاً دعا دشوار می‌کرد. مشاور ارشد، تولی‌دوب نام داشت. او پیر و بسیار متکبر بود و احترام زیادی به قوانین کشور قائل بود. نفر بعدی در رتبه، تولی‌دوب، فرمانده کل ارتش پادشاه بود. نفر سوم، تیلی‌دیب، خزانه‌دار ارشد

پادشاه بود. نفر چهارم، تالیداب، مباشر ارشد پادشاه بود. و پنجمین و آخرین نفر از مشاوران عالی ذکر رتبه، تولی‌دب، متون کهن جلاد ارشد پادشاه بود. ۱۸ این پنج نفر مراقب بودند که به مردم نگویند پادشاه دعانویس مهاباد پیر بیمار شده است، زیرا می‌ترسیدند که سوالات احمقانه‌ی زیاد آنها را آزار دهد. آنها در اتاق بزرگی کنار اتاق خواب علوم غریبه پادشاه، جادو در کاخ سلطنتی نوله - که پایتخت نولند است - نشستند و همه را به جز پزشک پادشاه کیمیاگری که نیمه احضار کور و کاملاً لال بود و نمی‌توانست با بیگانگان غیبت کند، بیرون نگه داشتند. و در حالی

که مشاوران عالی رتبه نشسته بودند و منتظر بودند تا پادشاه بهبود یابد یا بمیرد، هر طور که خودش می‌خواست، جیکی به آنها خدمت می‌کرد و برایشان غذا می‌آورد. جیکی روح پیشخدمت و خدمتکار اصلی پادشاه بود. او به توسل اندازه شیطان اجنه غیر مسلمان هر یک از پنج مشاور عالی‌رتبه پیر بود؛ اما همه آنها چاق بودند، در حالی که جیکی به طرز شگفت‌آوری لاغر و نحیف بود؛ و مشاوران موقر و باوقار بودند، در حالی که جیکی به طرز وحشتناکی عصبی و بسیار پرحرف بود. ۱۹ او هر پنج دقیقه سید و حاجی یکبار می‌گفت: «ببخشید، سروران من، اما فکر می‌کنید اعلیحضرت

حالشان خوب می‌شود؟» و سپس، قبل از اینکه هیچ یک از مشاوران عالی‌رتبه بتوانند خود را برای پاسخ دادن آماده کنند، ادامه فرشتگان دعانویس سلماس می‌داد: «ببخشید، موکل جن اما فکر می‌کنید اعلیحضرت خواهند مرد؟» و کافران لحظه‌ای بعد می‌گفت: «ببخشید، اما فکر می‌کنید اعلیحضرت حالشان بهتر شده یا بدتر؟» و همه این‌ها چنان مشاوران عالی‌رتبه را آزار می‌داد دعانویس نائین که چندین بار طلسم یکی از آن‌ها چیزی را از اتاق برداشت تا آن را قدیس به سمت سر جیکی پرتاب کند؛ اما قبل از اینکه بتواند آن را پرتاب کند، خدمتکار پیر با نگرانی رویش را برگرداند و اتاق را ترک

کرد. تلی‌دب، جلاد اعظم، اغلب آه می‌کشید و می‌گفت: «کاش قانونی وجود داشت که به من اجازه می‌داد سر جیکی را از تنش جدا کنم.» اما بعد تولی‌دوب، مشاور ارشد، با ناراحتی می‌گفت: «هیچ قانونی جز اراده پادشاه وجود ندارد و او اصرار دارد که شیاطین جیکی زنده بماند.» بنابراین آنها مجبور شدند تا جایی که می‌توانند جیکی را تحمل کنند؛ اما پس جفت روحی از اینکه پادشاه آخرین نفس خود را کشید، خدمتکار پیر بیش ابطال کردن جادو از هر مذهب زمان دیگری عصبی و فرشتگان آزاردهنده شد. ۲۰ همزاد جیکی با فرشتگان علوم غریبه شنیدن خبر مرگ پادشاه، به سمت درِ برج

ناقوس دوید، اما پایش به پای ارواح تولیدوب گیر کرد و چنان محکم کافر روی کف مرمرین افتاد که استخوان‌هایش به صدا درآمد و در حالی که از شدت افتادن گیج شده بود، از جا بلند شد. تولیدوب پرسید: «کجا می‌روی؟» جیکی پاسخ داد: «برای به صدا درآوردن ناقوس مرگ پادشاه.» «تولیداب پرسید: 'کجا می‌روی؟'» ژنرال دعا نویسی اعمال صالح ارشد دستور داد: «خب، همین‌جا بمان تا وقتی که به تو اجازه رفتن بدهیم.» جیکی گفت: «اما زنگ باید به صدا درآید!» ۲۱ «ساکت باش!» رئیسِ حساب‌ها غرید. «ما می‌دانیم چه باید کرد و چه نباید جادو سیاه کرد.» اما این کاملاً درست

دعاگر نبود. در واقع، پنج مشاور عالی رتبه نمی‌دانستند رمال که در این شرایط دعانویس عجیب چه باید کرد. اگر به مردم می‌گفتند دعانویس مرند که پادشاه مرده است و بلافاصله جانشین او را تعیین نمی‌کردند، تمام مردم ایمان خود را به آنها از دست

از استراحت در خندق قدم می‌زدم، به یک چهره تاریک برخوردم که مذهب مشغول فرشتگان بررسی ماشین‌آلات دروازه و پل متحرک من جادو سیاه بود. با این حال، شروع غافلگیری او و نحوه‌ی طلسم فرارش به تاریکی، به سرعت مرا به ذکر منشأ زمینی‌اش متقاعد کرد و من او را به عنوان ستایشگر یکی از خدمتکاران زن خود که در حال سوگواری بر شماره ملا فراز هلسپونت گل‌آلود بود و او را از عشقش جدا می‌کرد، در نظر گرفتم. او هر که بود، ناپدید شد و دیگر برنگشت، اگرچه من مدتی در آنجا پرسه زدم به این امید که نگاهی اجمالی به

او بیندازم و حقوق فئودالی خود را بر او اعمال کنم. جک بروکت به قولش عمل کرد. سایه‌های یک عصر شیطانی دیگر در اطراف گورستورپ گرنج شروع به تاریک شدن می‌کردند که ناگهان صدای زنگوله شیطان بیرونی و صدای مگسی که به سمت بالا کشیده می‌شد، ورود آقای آبراهامز طلسم را اعلام کرد. با عجله به سمتش رفتم، تقریباً انتظار داشتم مجموعه‌ای از ارواح را ببینم که پشت سرش جمع شده‌اند. با این حال، دلال ارواح به جای اینکه مردی با چهره‌ای زرد و چشمانی غمگین باشد که برای خودم تصور کرده بودم، مردی کوچک، تنومند و چاق بود، با

یک جفت چشم درخشان و فوق‌العاده دعانویس تیز و دهانی که دائماً با لبخندی خوش‌خلق، هرچند تا حدودی مصنوعی، کشیده می‌شد. به نظر می‌رسید تنها دارایی او یک کیف چرمی کوچک بود که با دقت قفل و بسته شده بود و هنگام قرار گرفتن روی پرچم‌های سنگی سالن، شکافی فلزی ایجاد می‌کرد. «و حال شما پیشینه تاریخی چطور همزاد است، آقا؟» او در حالی که دستم را با نهایت اشتیاق می‌فشرد، پرسید. «و خانم، حالشان چطور است؟ و بقیه - حال همه‌شان چطور است؟» من اشاره کردم که حال همه ما در بهترین حالت ممکن است؛ اما آقای آبراهامز اتفاقاً از

دور نگاهی اجمالی به خانم داود انداخت و دعا فوراً با رشته دیگری از سوالات در مورد سلامتی‌اش به او حمله کرد، سوالاتی که آنقدر با صدای بلند و با چنان جدیتی شدید مطرح دعانویس شد که تقریباً انتظار داشتم با گرفتن نبض و درخواست دیدن زبانش، بازجویی‌اش را تمام کند. در تمام این مدت، چشمان کوچکش مدام می‌چرخید فرشته و مدام از کف اتاق به سقف و از سقف به دیوارها جابه‌جا می‌شد و ظاهراً با یک نگاه جامع، تمام وسایل اتاق را بررسی می‌کرد. آقای آبراهامز که مطمئن شده بود هیچ‌کدام از ما حال مساعدی نداریم، اجازه داد

او را به طبقه بالا ببرم، جایی که برایش ضیافتی ترتیب داده بودند کافران و او به اندازه کافی از آن پذیرایی طلسم کرد. دعا آن کیسه کوچک مرموز را که شیاطین با جادوگر خود حمل می‌کرد، موقع غذا خوردن زیر صندلی‌اش گذاشت. تا وقتی که میز جمع نشده بود و ما کنار هم بودیم، او موضوعی را که به خاطرش پایین آمده بود، مطرح نکرد. او با لحنی حاکی از سلطه‌ی احضار سه‌جانبه‌ی مردان، اظهار داشت: «می‌دانم که روح برای تجهیز این خانه با یک شبح مقدس به کمک من نیاز دارید.» ابجد من درستی حدسش را تصدیق کردم،

در حالی که در کلیسا ذهنم به چشمان بی‌قرارش خیره شده بودم که هنوز در اتاق دعانویس حسن آباد می‌چرخیدند، گویی داشت فهرستی از محتویات اتاق تهیه می‌کرد. همراهم ادامه طلسم نویس داد: «و تو مرد بهتری برای این کار پیدا نخواهی کرد، هرچند که من این را آنطور که باید نمی‌گویم. من به آن مرد جوان که در جفر بار «سگ لنگ» با من صحبت کرد چه گفتم؟ عبادت کردن او طلسم دعانویس جلفا می‌گوید: دین «می‌توانی حرز این کار را انجام دهی؟» من می‌گویم: «من را امتحان کن، من و کیفم را. فقط من را امتحان کن.» نمی‌توانستم منصفانه‌تر از این بگویم.» احترام

متون کهن من برای توانایی‌های تجاری جک بروکت به طور قابل توجهی افزایش یافت. به نظر می‌رسید که او جادو قطعاً این موضوع را به طرز شگفت‌آوری فرشتگان خوب مدیریت کرده است. با خجالت گفتم: «منظورت جفت روحی این نیست که می‌گویی ارواح را در کیسه‌ها حمل می‌کنی؟» آقای آبراهامز لبخندی از روی دانش برتر زد. گفت: «صبر کن؛ مکان و دعانویس جنت آباد ساعت مناسب را به من بده، با کمی از عصاره دعانویس مراغه لوکوپتولیکوس» دعا نویسی - در اینجا یک بطری کوچک از جیب جلیقه‌اش بیرون آورد - «و هیچ روحی را که من از پسش برنیایم، پیدا شماره ملا نخواهی کرد. خودت آنها

را خواهی دید و خودت انتخاب تعویذ خواهی قدیس کرد، و من نمی‌توانم منصفانه‌تر از این بگویم.» از آنجایی که تمام ادعاهای انصاف آقای آبراهام با دعانویس نگاهی زیرکانه و چشمکی از یکی از چشمان کوچک و شرورش همراه بود، تأثیر صداقت تا حدودی

عبوری درخواست کمک کنند. طبیعتاً! بنابراین - من قبلاً همیشه طلسم نویس مرد صادقی بوده‌ام، هویگنز - گزارش من قدیس این خواهد بود که مستعمره فرشتگان به شکلی که طراحی شیاطین شده بود، غیرعملی بود و به جز سه بازمانده که در سنگرها پناه گرفتند و دعانویس رضوانشهر درخواست کمک کردند، دعانویس غرق و نابود شد. می‌دانید، آنها این کار طلسم را کردند!» هویگنز با غرغر گفت: «ادامه بده.» «خب،» روآن با لحنی گله‌مند گفت، «خب، همین‌طوری اتفاق افتاد - البته، همین‌طوری اتفاق افتاد - که یک کشتی که تو و سیتکا و سورداف و فارو نل در آن بودید - و

البته ناگت و سمپر هم - تماس اضطراری را دریافت کرد. پس شما برای کمک به مستعمره‌نشینان فرود آمدید. و این کار را کردید. فرشتگان طلسم داستان از این قرار است. بنابراین حضور شما اینجا غیرقانونی نیست. فقط وقتی دعا نویسی به شما نیازی نبود، حضورتان اینجا غیرقانونی بود. اما ما وانمود می‌کنیم که شما اینجا نبودید.» هویگنس در تاریکی همزاد شب که هر لحظه عمیق‌تر می‌شد، از بالای کافران شانه‌اش نگاهی انداخت. با آرامش گفت: «اگر جادو سیاه خودم این را اعمال صالح می‌گفتم، باور نمی‌کردم. رمال فکر می‌کنی سازمان سنجش این کار را خواهد کرد؟» سید و حاجی روآن با لحنی تند گفت:

«آنها احمق نیستند. البته که احمق روح نخواهند بود! اما وقتی گزارش من می‌گوید که به دلیل این سلسله اتفاقات بعید، استعمار سیاره عملی است، در حالی که قبلاً اینطور نبود - و وقتی دعانویس تربت جام گزارش من ثابت می‌کند که یک مستعمره رباتیک به تنهایی کاملاً بی‌معنی است، اما با اضافه شدن خرس‌ها و دعا آدم‌هایی از دنیای شما، می‌توان سالانه هزاران مستعمره‌نشین را پذیرفت - و وقتی این حرف درست دعانویس سنگر باشد، به هر حال -» به نظر می‌رسید که هویگنز همچون سایه‌ای تیره در برابر شعله‌ها کمی می‌لرزید. کمی دورتر، سورداف با امیدواری هوا را بو شیاطین می‌کشید.

با نوری درخشان مانند آتش، ممکن بود موجودات پرنده‌ای که در حال حاضر برهنه به نظر می‌رسند، از هوا به پایین پرتاب شوند. آنها آبدار بودند - برای یک خرس. روآن اصرار کرد: «گزارش‌های من ارزش دارند. به هر حال، شیاطین این معامله پیشنهاد خواهد شد! سازمان‌دهندگان کلونی ربات‌ها باید موافقت کنند یا حاجت گرفتن مجبور به کناره‌گیری می‌شوند. این درست است! و افراد شما می‌توانند دعانویس آنها را تقریباً برای هر دعاگر شرایطی دعا که انتخاب کنند، متوقف کنند.» لرزش هیگنز قابل درک شد. انگار داشت می‌خندید. او با خنده جفت روحی گفت: «تو یه دروغگوی کثیفی، روآن. آیا این نابخردانه،

غیرمنطقی و غیرعقلانی نیست که یک عمر صداقتت نماز خواندن را فقط برای خلاص شدن از مخمصه از دست بدهی؟ تو مثل یک حیوان عاقل رفتار نمی‌کنی، روآن. اما متون کهن فکر می‌کردم وقتی به اصل فرشتگان مطلب رسیدی، این کار را نکنی.» روآن پوزخندی زد. «این تنها دعانویس کیاشهر راه حلی است که به ذهنم می‌رسد. اما جواب می‌دهد.» هویگنز با لبخندی گفت: «قبولش می‌کنم. با تشکر. فقط به این خاطر که به این معنی است که چند نسل دیگر تعویذ از انسان‌ها مثل انسان‌ها روی سیاره‌ای علوم غریبه زندگی خواهند کرد که رام کردنش کلی طول خواهد نسخ خطی کشید. و - اگر

می‌خواهید بدانید - به این دلیل که مانع از کشته شدن سورداف و سیتکا و نل و ناگت می‌شود، چون من شیطانی آنها را غیرقانونی به شماره ملا اینجا آورده‌ام.» چیزی محکم به روآن دعانویس فشار آورد. ناگت، توله سگ، با اشتیاق به او فشار آورد تا به گوشت معطر در حال پخت نزدیک‌تر شود. او به جلو پیشینه تاریخی خم شد. روآن از جایی که روی زمین چمباتمه زده بود، غلتید. او روی زمین افتاد. ناگت با لذت بو احضار کشید. بهار بود که بالاخره از کار بیمارستان فرصتی پیدا کردم تا به دوستم، لری‌خوان پیر، در انزوای روستایی‌اش سر بزنم،

و کمی به خودم خندیدم، چون داشتم کتابی را از کیفم برمی‌داشتم که تمام نظریه‌های خسته‌کننده و کلیشه‌ای او در مورد جادو و قدرت روح را کاملاً رد می‌کرد. این نظریه‌ها بسیار متنوع و متعدد بودند و دعانویس اغلب مرا آزار می‌دادند. در وهله اول، به دلایل حرفه‌ای آنها را تحقیر می‌کردم، و در وهله دوم، به مقدس این دلیل که هرگز نتوانسته بودم به اندازه کافی خوب استدلال کنم تا حتی در کوچکترین مذهب جزئیات، ایمان او عبادت کردن را متقاعد یا متزلزل کنم، و هر دانش علمی که ارائه می‌دادم، فقط داده‌های تأییدکننده‌ای را برای او فراهم می‌کرد. بنابراین،

یافتن چنین کتابی و دانستن اینکه در کیفم به طور ایمن، در کاغذ قهوه‌ای پیچیده شده و خطاب موکل جن به اوست، شادی عمیق و رضایت‌بخشی بود، و در طول سفر زیاد فکر می‌کردم که او چگونه با استدلال‌های قاطعی که در آن علیه وجود

به جلو حرکت کرد تا اینکه کاملاً در ردیف جلو و درست پشت سر مردانی که موشک‌ها را شلیک می‌کردند، قرار گرفت. مدتی با لذت فراوان به تماشای شعله‌های رنگارنگ آتش پرداخت و از صدای تق‌تق چرخ بزرگی که از چرخیدن امتناع می‌کرد و علوم غریبه صرفاً دعانویس جرقه‌های ضعیف و بی‌رمقی از رنگ‌های سبز و قرمز، مانند معمول چنین چرخ‌هایی، ساطع می‌کرد، کاملاً لذت برد. اما حالا قرار بود اتفاق عصر رخ دهد. دو مرد یک موشک عظیم، شیاطین به ارتفاع پانزده فوت و پر از شیاطین باروت فراوان، بیرون آوردند. آنها کیمیاگری موشک را به یک ناودان طلسم چوبی

که به صورت عمودی قرار داشت، تکیه دادند. اما موشک برای ثابت ماندن خیلی بلند بود و به طرز عجیبی از یک طرف به طرف دیگر تاب می‌خورد. یکی از مردها فریاد زد: «بیا! اون چوب نماز خواندن رو بگیر!» و جان دعا داگ جلو رفت و چوب موشک بزرگ را اعمال صالح محکم گرفت، بی‌آنکه بداند این کار خطری دارد. سپس دعانویس آستانه اشرفیه مرد دوید تا تکه‌ای طناب بیاورد و موشک را سر جایش ببندد؛ اما مرد دیگر که هیجان‌زده بود و فکر می‌کرد موشک آماده‌ی شلیک است، [صفحه ۵۸]فیوز را خاموش کرد، فرشتگان بدون اینکه متوجه شود جان داگ محکم به

میله چسبیده است. رمل ناگهان جیغی بلند شد، آتشی شعله‌ور به هوا برخاست و سپس دعانویس - ابتدا آرام، اما با سرعتی فزاینده - موشک عظیم‌الجثه در آسمان اوج گرفت و پیکره مقدس مرد زنجبیلی را با خود برد! [صفحه ۵۹] جوجه، کروبی موشک همچنان که در گنبد سیاه آسمان‌ها دعا نویسی بالاتر و بالاتر می‌رفت، جرقه‌های آتشین باروت سوزان را ساطع می‌کرد؛ اما تعداد کمی از این جرقه‌ها به دعانویس صومعه سرا جان داگ دعا برخورد کردند که به انتهای چوب چسبید و از آسیب جدی در امان ماند. همچنین موشک خم شد و در اثر نیروی وحشتناک باروتی که در آن

بود، کیلومترها بر فراز خشکی و دریا به سرعت حرکت ابجد کرد. جان کاملاً انتظار عبادت کردن داشت که موشک به زودی منفجر شود و قدیس او را جادو در میان ابری از ستاره‌های رنگارنگ تکه تکه کند. اما ذکر این موشک غول‌پیکر به روش موشک‌های کوچک‌تر و دیگری که شلیک شده بودند، ساخته نشده دعانویس رحیم آباد بود، هدف صرفاً این بود که تا حد امکان بالا و دور دعانویس برود. بنابراین سرانجام خود به خود سوخت؛ اما سرعتی که به دست آورده بود آنقدر زیاد بود که پس از خاموش شدن آخرین جرقه، دقایق زیادی به پرواز خود ادامه داد. سپس

موشک شروع به پایین رفتن کرد؛ اما در آن زمان آنقدر بالا رفته بود علوم غریبه که چوب و پوکه خالی دعانویس یک ساعت به جلو پرواز کردند. [صفحه کافران ۶۰]ساعت به ساعت، به تدریج به زمین نزدیک می‌شد، تا اینکه سرانجام، درست زمانی که روز جدیدی آغاز می‌شد، دعانویس لوشان چوب عظیم، در حالی که جان داگ هنوز آن را محکم تا پایان نگه داشته فرشته بود، به آرامی بر روی جزیره‌ای افتاد که امواج دریای سهمگین از هر سو آن را شسته بودند. جان روی بوته‌ای نرم افتاد و از آنجا به زمین افتاد، جایی که مدتی کاملاً بی‌حرکت دراز

کشید دعاگر و موکل جن سعی کرد افکارش را بازیابی اجنه غیر مسلمان کند. به نظر می‌رسید شماره ملا وقتی در هوا بود، زیاد فکر نکرده بود. هجوم باد از کنار گوش‌هایش او را گیج کرده بود و فقط متوجه شد که باید محکم به عصا بچسبد و منتظر بماند که چه اتفاقی ممکن است بیفتد. در واقع، این تنها کاری بود که در طلسم چنین دعا شرایط اضطراری می‌شد انجام داد. شوک سقوط برای لحظه‌ای مرد زنجبیلی را گیج کرده بود؛ و همین که روی زمین افتاد، صدایی شنید که فریاد می‌زد: «از روی من بلند شو! میشه؟ گم شو، می‌گم.» همزاد [صفحه

۶۱] جان غلت زد و نشست، و سپس شخص دیگری - مردی کوچک با سری بزرگ - نیز نشست و رو به او ایستاد. مرد کوچک اندام با نسخ خطی عصبانیت به جان داگ نگاه کرد و پرسید: «منظورت از این حرف چیست؟ نمی‌بینی کجا حاجت گرفتن داری می‌افتی؟» «نه،» جان روح پاسخ داد. هر لحظه هوا روشن‌تر می‌شد و مه خاکستری صبحگاهی پیش از طلوع خورشید محو می‌شد. جان به مذهب اطرافش نگاه کرد و فرشتگان دید که بر ساحلی وسیع و شنی است که امواج دریای بزرگ با آرامش بر آن می‌کوبیدند. پشت سر او، علفزاری سبز بود و سپس

کوه‌هایی که تا آسمان سر به فلک کشیده بودند. او دوباره رو به مرد کوچک کرد و پرسید: «چطور شد مشرکان جفر جایی که من افتادم، تو بودی؟» شیطانی دیگری در حالی که سرش را با جدیت تکان می‌داد، پاسخ داد: «من همیشه روی

همین الان، امیدوارم سرخش کرده باشم!» اما این احتمال وجود نداشت. چنین مقادیری از برق که برای مدیریت فضاپیماهای دعا بیست هزار تنی استفاده می‌شود، مستقیماً کنترل نمی‌شوند، بلکه توسط رله‌ها کنترل عبادت کردن می‌شوند. برقی که کالهون به میدان شبکه تزریق کرده بود، مشرکان باید ترانسفورماتورهای شبکه را با نمایش آتش‌بازی تماشایی از کار می‌انداخت، اما بعید بود که به فرد کنترل‌کننده برگشته باشد. کالهون با کینه‌توزی گفت: «اما گمان می‌کنم که او طلسمات این ماجرا را یک اتفاق نامطلوب بداند! کسی هم دمش را کج خواهد کرد، چه به خاطر امتحان کردن کاری که او انجام داده و چه

به خاطر ارواح اینکه از حرز مجازات فرار نکرده! فقط، محض احتیاط...» حالت چهره‌اش ناگهان تغییر دعا کرد. او سعی می‌کرد به عواقب نداشتن دید کافی به کیهان بیرون از سفینه فکر نکند. حالا تلسکوپ الکترونی را به یاد فرشتگان آورد. در مدار نبود، بنابراین احضار نمی‌توانست مانند صفحه‌های دیدش سوخته باشد. آن را روشن کرد. یک میدان ستاره‌ای بالای سرش ظاهر مقدس شد. مورگاتروید با عصبانیت فریاد زد: دعانویس علی آباد کتول « چی-چی! » کالهون نگاهی به او انداخت. تکان‌های کشتی، ابزارهای داخل قفسه‌ای که مورگاتروید به آن چسبیده بود علوم غریبه را جابه‌جا کرده بود. با اینکه در جای خود محکم

دعانویس دورود شده بودند، دم مورگاتروید را گرفته و محکم فشار داده بودند. کالهون با عصبانیت پیشینه تاریخی گفت: «باید صبر کنی. همین الان باید طوری رفتار کنم که انگار تصادفمون موفقیت‌آمیز بوده. وگرنه هر کسی که سعی کرده ما رو روی دیوارهای کلبه پخش کنه، یه کار دیگه می‌کنه!» دعاگر کشتی مدیسون در فضا به قدیس هر جهتی موکل جن و با هر سرعتی که هنگام انفجار میدان شبکه‌ای داشت، پرتاب شد. کالهون کلیسا میدان تلسکوپ الکترونی را تغییر داد و همزمان کنترل‌های موشک اضطراری را فعال کرد. مقدس صدای غرش انفجارهای پرسرعت و به نازکی مداد به گوش رسید. موجی از

کشتی به هوا برخاست. کالهون به خودش یادآوری کرد: «هیچ شیاطین چیزِ خطی‌ای وجود ندارد.» او کشتی را به یک مارپیچ جادو گیج‌کننده فرشتگان انداخت، گویی چیزهای بی‌شماری در کشتی پاره یا شل شده کافران بودند دعانویس و موشک‌هایش خود به خود به حرکت درآمده بودند. دعانویس با زحمت فراوان، تمام زباله‌های انباشته شده سفرش را همزاد که در حالت پرفشار قابل دفع نبودند، با یک انفجار انفجاری به بیرون پرتاب کرد. برای ابطال کردن جادو هر دستگاه اسکن فضایی روی زمین، این اتفاق مانند انفجار شدید چیزی در داخل کشتی به نظر می‌رسید. «حالا—» سیاره ماریس III در میدان دید تلسکوپ

الکترونی در حال چرخش بود. به طرز وحشتناکی نزدیک به ابجد نظر می‌رسید - اما این بزرگنمایی تلسکوپ بود. با این حال، کالهون عرق کرده بود. او برای اطمینان خاطر به صفحه نمایش نزدیکترین جرم نگاه کرد. سیاره هزار مایل نزدیکتر بود. کالهون گفت: «ها!» او مسیر مارپیچی کشتی دعانویس را تغییر داد. دوباره آن را تغییر داد. ناگهان جهت چرخش آن را معکوس کرد. آموزش کافی در نبرد فضایی ممکن بود به طراحی مسیر فرار کمک کند، اما ممکن بود قابل تشخیص باشد. با این حال، اکنون هیچ کس نمی‌توانست شیطان مانورهای جادو سیاه او را پیش‌بینی کند. دفعه بعد

که سیاره از میدان دیدش عبور کرد، تلسکوپ را تنظیم کرد و ضبط‌کننده عکس را روشن کرد. سپس از مارپیچ خارج شد، کشتی را چرخاند تا شهر توسط تلسکوپ پوشانده شود و ضبط‌کننده عکس را تا زمانی که جرات داشت مسیر مستقیم را حفظ کند، روشن کرد. سپس با یک سقوط دیوانه‌وار و پیچ‌خورده با وقفه‌های نامنظم به سمت جادوگر سیاره شیرجه زد و یک حرکت دیوانه‌وار نهایی دعانویس ماسال تقریباً موازی با سطح سیاره انجام داد. در پانصد مایلی، او دریچه‌هایی را که حاجت گرفتن بنا به ضرورت باید در فضای باز پوشیده نگه داشته دعا نویسی می‌شدند، از دعانویس خمام حالت حفاظ

خارج کرد. آسمانی درخشان و پرستاره وجود داشت. تاریکی وسیعی در سمت راست کشتی، که سمت شب سیاره بود، حکمفرما بود. او پایین دعا رفت. در ارتفاع چهارصد مایلی، نشانگر فشار بیرونی از پین خود جدا شد. او از آن مانند یک ضبط صوت نسخ خطی لوله پیتوت استفاده کرد و در توسل ذهنش جمع‌بندی‌هایی انجام داد تا فشار استاتیکی را که باید در این ارتفاع وجود ذکر داشته باشد، محاسبه کند تا با فشار دینامیکی تولید شده توسط سرعتش در خلاء تقریباً شدید مقایسه شود. فشار باید اساساً صفر سید و حاجی می‌بود. او کشتی را از انتها به انتها چرخاند دعانویس

و سرعت را کاهش تعویذ داد تا اجنه غیر مسلمان نشانگر فشار پایین بیاید. کشتی پایین آمد. دویست مایل. او خط باریک و روشن نور خورشید را در لبه سیاره دید. تا صد مایل پایین آمد. موشک‌ها را قطع کرد و اجازه داد کشتی بی‌صدا سقوط

بلکه شگفت‌زده‌مان کرد؛ زیرا از زمان ترک چیلوئه، چنین چشم‌انداز دعانویس لذت‌بخشی دیده نشده بود. همانطور که شیطانی قبلاً گفتم، در علوم غریبه شرق، هیچ خشکی‌ای ندیدیم. در شمال شرقی و جنوب شرقی، منطقه‌ای پست و فرشته هموار قرار داشت و تپه‌های داخلی، رشته‌کوه‌های طولانی و دعانویس همواری بودند، شبیه به تپه‌های نزدیک دماغه طلسم گرگوری، در حالی که پشت سر ما، در هر جهت به سمت غرب، کوه‌های بلند و ناهمواری سر به فلک کشیده بودند. کاملاً باور داشتم که مسیر بعدی ارواح ما در آب‌های آزاد، در امتداد سواحل یک سرزمین پست خواهد بود و از تنگه‌های باریکی که

کافر توسط کوه‌های پوشیده از برف احاطه شده بودند، عبور کرده‌ایم: تصور می‌کردم تنها مشکلی که اکنون باید بر آن غلبه کنیم، عبور ایمن کشتی از تنگه *******ک است؛ که با وجود خطرناک بودن دعانویس بندر ترکمن گذرگاه، نسبت به تنگه سفید پیچیده‌ای که تازه از آن عبور کرده بودیم، ارجحیت داشت. انتظارات من چنین بود؛ و دعانویس دیواندره با چنین چشم‌انداز باشکوهی، با عجله به دنبال لنگرگاهی برای کشتی دوچرخ رفتم موکل جن که موفق شدم آن را در جادو مکانی که دعانویس من آن را خلیج عید پاک اجنه غیر مسلمان نامیده‌ام، پیدا جفر کنم و روز بعد از طریق تنگه *******ک برگشتم. آقای

*******ک شیاطین سه روز را صرف کار خود کرد و خلیج را که از دماغه گری به سمت شمال و تقریباً یازده لیگ امتداد داشت، ردیابی کرد. او دریافت که از هر طرف با رشته کوه‌های شیب‌داری هم‌مرز است که در اینجا و آنجا دعا توسط دره‌های عمیقی که پر از برف یخ‌زده بودند، شکسته دعا نویسی شده و توسط یخچال‌های طبیعی گسترده پوشانده شده‌اند، و از آنجا بهمن‌های عظیمی دائماً در طلسم حال ریزش بودند. ضلع غربی جادوگر این کانال توسط انتهای جنوبی رشته کوه آند تشکیل شده است. در انتهای شمالی آن دو خلیج با سواحل فرشتگان شنی وجود

دارد که در پشت آنها زمین‌های پست قرار دارد، اما به تدریج به کوه‌های مرتفع و کلیسا مرتفعی منتهی می‌شود که حدود دو مایل از هم فاصله دارند. «سه‌شنبه‌ی عید پاک، صبح زود خلیج ویل-بوت را ترک کردیم، و{۳۴۹}به سمت تنگه *******ک حرکت کردیم. ما در طول اقامتمان ابطال کردن جادو بی‌وقفه قدرت جزر و مد را زیر نظر داشتیم و آزمایش می‌کردیم؛ اما مشاهدات ما هرگز دین با مشاهداتمان در تنگه مطابقت نداشت و محاسبات امروز صبح، پس از تمام زحماتی که کشیده بودیم، اشتباه حاجت گرفتن از آب درآمد. با نزدیک شدن به محل، با جریانی از فرشتگان جزر و مد

مواجه شدیم که در جهت جنوب غربی بین دو تا سه گره دریایی قرار داشت. باد ملایم بود. گاهی اوقات به زمین نزدیک می‌شدیم - و گاهی اوقات به دلیل قدرت جزر و مد به عقب رانده می‌شدیم - و بنابراین تا ساعت یازده در نزدیکی ورودی شناور ماندیم. وقتی جزر و مد کم شد، به انتهای شرقی نزدیک شدیم که به مراتب باریک‌ترین قسمت است و من حدس می‌زدم که برای عبور از صخره‌ها به مشرکان هر تلاشی نیاز است. اما دعانویس سقز خوشبختانه در لحظه سست شدن آب بود - قدیس به نماز خواندن راحتی از آن عبور کردیم و

مشکل پیش‌بینی شده ما از بین رفت. این ورودی شرقی توسط دو جزیره باریک شده است که عرض آن در یک قسمت به صد و پنجاه ابجد یارد دعا کاهش می‌یابد. وقتی از این گذرگاه دور شدیم، پوینت ریتر، طلسمات پوینت دیزایر شیاطین و خلیج ایستر در معرض دید بودند و خود را در کانالی بسیار وسیع‌تر از کانال‌هایی یافتیم که اخیراً دعانویس لنده به آنها عادت کرده بودیم. در جنوب، آبراهی عمیق وجود داشت که ظاهراً در جهات مختلف بین مناطق مرتفع مقدس منشعب می‌شد، اما هدف شماره ملا اصلی ما دشت‌های پست شمال شرقی بود و از طریق این کانال،

آنقدر خوش‌بین بودیم که مطمئن شدیم گذرگاهی پیدا طلسم می‌کنیم. عصر در خلیج ایستر لنگر انداختیم و کشتی بادبانی را در عمق چهار و شش فاتوم، بر روی کفی گل‌آلود، پهلو گرفتیم. «صبح روز بعد (دوازدهم) قایق‌ها آماده‌ی رفتن شدند تا شناخت بهتری از منطقه‌ی اطراف به رمل دست آورند، تعویذ بهترین روح لنگرگاه را پیدا کنند و با برخی از مزایای فراوانی که با توجه به احضار چشم‌انداز پیش رویمان، مطمئن بودیم که از آنها بهره‌مند خواهیم شد، آشنا شوند. آقای کرک برای بررسی تنگه‌ی ورسلی مقدس رفت و از او خواسته شد که در حین پیشروی به سمت

شرق، تمام دهانه‌ها را بررسی کند. به محض رفتن او، من شروع به اندازه‌گیری یک پایه بین خلیج ایستر و همزاد جزیره‌ی فوکوس کردم؛ که با توجه به ارتفاع متوسط، به نظر می‌رسید موقعیت مناسبی برای گسترش مثلث‌بندی باشد. این کار به زودی به

فاستر را ناراحت کند، منتظر هوای خوب نشدم، بلکه فوراً به محل تعیین شده رفتم. هنگام عبور از شیاطین تنگه لو مایر، فرشتگان نزدیک بود که در دعا اثر جزر و ذکر مد به درون آب فرو برویم، اما جزر و مد درست به موقع تغییر کرد و ما را در سمت شمالی استاتن لند نگه داشت. با وزش باد شدید و طوفانی وارد بندر سال نو شدیم و چون اثری از کشتی چانتیکلیر ندیدیم، اگر در یکی از جزایر فضای خالی و سفیدی را مشاهده نمی‌کردیم، بدون بررسی بیشتر دعا نویسی حرکت می‌کردیم. این فضا نزدیک جایی بود که از

کاپیتان احضار فاستر خواسته بودم سندی بگذارد عبادت کردن و به این نتیجه رسیدم که هدف جلب توجه ماست. مشرکان بنابراین لنگر را در بیست و پنج فاتوم (جزیره‌ای دعا که از شمال به شمال غربی ¼ غربی امتداد دارد) انداختند، تقریباً در همزاد محلی که کاپیتان کوک لنگر انداخته بود، و قایقی به سمت علامت سفید فرستاده ابجد شد که در نزدیکی آن یک چوب پرچم دعانویس مشاهده شد که در پای آن یک قوطی حلبی حاوی پیشینه تاریخی نامه‌ای از کاپیتان فاستر قرار داشت که به من اطلاع می‌داد که به دلیل بازداشت طولانی‌تر از اعمال صالح آنچه انتظار داشت، مجبور

شده است ترتیبات خود را تغییر دهد و از من خواسته بود که در خلیج سنت مارتین، نزدیک کیپ هورن، در حدود همین روز به ملاقاتش بروم. بنابراین، ما هیچ فرصتی را برای وزن کردن کشتی از دست دعانویس ندادیم، اما با این کار، لنگر را شکستیم. از اطراف دماغه سنت جان عبور کردیم و جادو سیاه با باد ملایمی به سرعت نماز خواندن به سمت غرب حرکت کردیم. دعانویس بانه ظهر روز کلیسا بعد، در هفتاد و پنج مایلی دماغه هورن، که از غرب به جنوب امتداد طلسم داشت، کوه‌های بلند انتهای جنوب شرقی تیرا دل فوئگو نمایان شدند که در میان

آنها کوه «کله قندی» قرار داشت.( g ) یک شیء قابل دعانویس مریوان سید و حاجی توجه بود.{198}با اندازه‌گیری زاویه‌ای ارتفاع آن و فاصله‌ای که نمودار نشان جفت روحی مقدس می‌دهد، ارتفاع آن باید تقریباً حاجت گرفتن پنج هزار فوت و ارتفاع متوسط ​​کوه‌های همسایه‌اش بالغ بر سه هزار فوت باشد. حالا یک تندباد جنوب غربی شروع شد و رسیدن ما به دماغه هورن را تا روز شانزدهم به تأخیر انداخت، زمانی که در متون کهن ورودی خلیج سنت فرشتگان مارتین لنگر انداختیم و کشتی چانتیکیلر را در داخل آن یافتیم. کمی بعد دعاگر قایقی از راه رسید و خبر خوشی مبنی بر سلامت همه سرنشینان

آن به ما رسید. ما تا روز بعد نتوانستیم وارد خلیج شویم و به دلیل شدت طوفان‌ها که بارها مذهب ما جادوگر را مجبور می‌کرد به سرعت طناب‌های مهار را شل کنیم، در این قدیس کار با مشکلات زیادی مواجه شدیم، وگرنه باید آنها را با خود می‌بردیم. کشتی ادونچر در هفده فاتوم، به طول تقریبی یک کابل، در نقطه سبز پست در ضلع جنوبی لنگر انداخته بود: و کشتی چانتیکلیر در ده فاتوم جادو سیاه نزدیک به بالای خلیج قرار داشت. قله دماغه هورن در یک خط با نقطه جنوبی ورودی قرار داشت، ما کاملاً دین به خشکی محصور بودیم

و کاملاً از هرگونه بادی در امان بودیم، به جز ویلیواها یا تندبادهای سهمگین دعانویس جوزم از سرزمین‌های مرتفع که گاهی اوقات ناگهان به کشتی برخورد می‌کردند و آن را به پهلو می‌انداختند. اما از آنجایی که این بادها به همان اندازه دعانویس کوهبنان که ناگهانی بودند، مدت کوتاهی طول می‌کشیدند، بیشتر ناخوشایند بودند تا خطرناک. در طول اقامتمان در اینجا، بررسی جزئی از خلیج سنت حرز فرانسیس انجام دادم که از آن زمان توسط کاپیتان فیتز روی تکمیل شده است. خلیج سنت یواخیم، در جنوب خلیج سنت مارتین، نسبت به خلیج دوم نمایان‌تر است، اما عمق کمتری دارد. این خلیج‌ها توسط

توده‌ای شیب‌دار و شیب‌دار دعانویس از تپه‌های سنگ سبز از یکدیگر جدا شده‌اند که در بسیاری از قسمت‌ها به نظر می‌رسد لایه لایه هستند و شیب آن به سمت غرب و با زاویه دعانویس ۴۰ درجه است. در آن نقطه فرود آمدم و از تپه توسل بالا رفتم، که انجام آن را دشوارتر از آنچه تصور می‌کردم یافتم، تمام سطح آن پوشیده از بوته‌های راش کوتاه قد بود که مقدس آنقدر ضخیم علوم غریبه یا در هم تنیده شده بودند که مجبور شدم روی قله‌های آنها راه بروم یا بخزم. در میان آنها گاهی اوقات زرشک و ورونیکا دیده می‌شد تعویذ

که دومی بسیار کوچک بود. روز طلسم دیگری، ستوان کندال از کیمیاگری کشتی چانتیکلیر مرا همراهی کرد.{199}به بندر ودل ماکسول، که آشکارا خلیج سنت برنارد دارکویستاد است.( ح ) بندر ماکسول بین جزیره جردان، جزیره زین و جزیره سوم قرار دارد و یک مثلث

خود را شستند و یک تیر شکسته را تعویض کردند. در جهت جنوب شرقی از این خلیج، به نظر می‌رسید کانال قابل توجهی به سمت جنوب شرقی منتهی می‌شود و در جنوب آن، صدای بلندی وجود داشت که صبح طلسم روز بعد به سمت آن حرکت می‌کردند. اما پس از حدود دو مایل پیشروی، سرزمین دماغه انتظار ناگهان به سمت شرق متمایل شد و یک قدیس کانال باریک و طولانی خود را نشان داد که به نظر می‌رسید با تنگه، در جنوب پورت سن آنتونیو، در ارتباط است. آنها دعا نویسی از طریق این کانال که مسیری بسیار فرشتگان مستقیم دارد

و به تدریج از پورت واترفال، جایی که دو مایل و نیم عرض دارد، شماره ملا تا پسیج کوو، جایی که به سختی سه چهارم مایل است، باریک می‌شود، پیش رفتند. و در آنجا لنگر انداختند. بین پورت واترفال و پسیج کوو، گروهی از بومیان دیده شدند؛ اما، از آنجایی که احتمالاً همان‌هایی بودند که در ایندین کوو ملاقات شده بودند، به تبریکات و دعوت‌های آتشین آنها توجهی نشد. [47] کشتی هوپ وارد طلسم تنگه مقدس شد، به سمت شرق دهانه‌ای حاجت گرفتن که در آن زمان تنگه مگدالن نامیده می‌شد؛ گذرگاه او{47}بنابراین باید از طریق کانال «سن گابریل» سارمینتو بوده باشد.

شب هنگام، هنگامی که بین دماغه فروارد و پورت ابجد سن آنتونیو، تندباد شدیدی از جنوب غربی، کشتی کوچک را به سرعت به سمت دعانویس گلباف دماغه سن ایسیدرو هدایت کرد، و صبح روز بعد، در حالی که از کوه تارن بالا می‌رفتیم، در موقعیتی بود که ما طلسم مشاهده کردیم. {۴۸} ابطال کردن جادو ارواح فصل چهارم گوزن دیده شد—هوپ توسل دوباره بادبان می‌کشد—خلیج ایگل—کانال گابریل—«ویلیواوز»—آبشار بندر—بومی‌ها—ساحل آدمیرالتی—کانال گابریل—کانال مگدالن—هوپ به پورت فمین بازمی‌گردد—سن آنتونیو—خلیج لوماس—از دست دادن قایق—ناخدا و دو دریانورد غرق شدند. با توجه به گزارش آقای گریوز در مورد احضار پیدایش کانال به جنوب شرقی جزیره داوسون، تصمیم گرفتم

به محض آماده شدن کشتی هوپ به آنجا طلسم بروم، زیرا به کمی تغییر و تعمیر نیاز داشت. آقای تارن صبح خیلی زود، با اشتیاق برای شکار گوزنی در پوینت سنت آنا، به ساحل آمد، اما فقط توانست با یک شلیک بی‌فایده، گوزنی را شکار کند. در زمان دیگری، گروه ما چند گوزن را در دعانویس نزدیکی رودخانه دید؛ اما به جای اینکه با اطلاعات برگردند، با تفنگ‌هایشان که فقط با گلوله‌های کوچک پر دعانویس شده بودند، شلیک کردند که فقط برای ترساندن آنها مفید بود. دعانویس از آنجایی که این حیوان برای ما جدید بود و ما شواهدی داشتیم

که نشان می‌داد اعمال صالح این حیوان برای علم نیز جدید است، مشتاق بودم که نمونه‌ای از کیمیاگری آن را تهیه کنم، اما بعداً هرگز فرصتی پیش نیامد. در اینجا سارمینتو تنها گوزنی را دید که در دفتر خاطرات خود از آن یاد می‌کند. صبح روز شانزدهم که شیطان هوا مساعدتر کلیسا به نظر می‌رسید، به سمت هوپ حرکت کردم. ارتفاعات پوشیده از برفی دعا بود که شب قبل باریده بود، دماسنج به نقطه انجماد عبادت کردن رسیده بود و یخ زیادی تشکیل شده بود؛ اما ظاهر هوا ما را فریب داد: به محض اینکه کشتی را طلسم نویس ترک کردیم، متون کهن باران

شروع فرشتگان به باریدن کرد و همزاد وقتی دعانویس فاضل آباد به دماغه سن ایسیدرو رسیدیم، باد به تندباد تبدیل شده جادو سیاه بود که مرا مجبور کرد در ایگل بی لنگر بیندازم. پس از فرود، چادری برپا شد و آتشی سوزان برای خشک کردن لباس‌هایمان روشن حرز شد. هنگام عصر، باد شدیدی وزید.{۴۹}خشونت از جنوب پیشینه تاریخی غربی، و کشتی هوپ، که در لنگرگاه خود، جفت روحی در اثر تندبادها تکان می‌خورد، گهگاه به اجنه غیر مسلمان پهلو گرفته می‌شد تا لبه‌ی عرشه‌اش زیر آب برود. روز روح بعد (۱۷ام)، اگرچه باران بند آمده بود، اما باد همچنان شدید بود. نزدیک غروب، باد شدیدی می‌وزید و

اوایل روز ۱۸ام، با شیاطین نسیم ملایمی از شرق شرقی، ایگل بی را ترک دعانویس بندر گز کردیم و از نزدیکی بندر سن آنتونیو عبور کردیم؛ اما سپس با آرامش و کولاک مواجه شدیم. ظهر، باد غربی وزیدن گرفت و ما در حالی که باد موافق بود جادو سیاه و جزر و مد به نفع ما بود، در کانال گابریل به راه خود ادامه دادیم. آبشار دعانویس گالیکش بندر، شب را در پناه ما گذراند. شکل‌گیری ظاهراً مصنوعی این کانال بسیار قابل توجه مقدس است. به نظر می‌رسد که قبلاً دره‌ای بین دو برآمدگی رشته‌کوه، در جهت چینه‌ها (که نمونه‌های فراوانی از آن وجود

دارد، مانند دره در رشته‌کوه لوماس، روبروی دماغه سن فرشتگان ایسیدرو، دره خلیج والدز، و یکی بلافاصله در دعا شمال خود کانال، علاوه بر بسیاری دیگر) بوده است، و در دوره‌ای دور، دعا دریا راه خود را از میان آن باز کرده و ارتباطی

که این موضوع تحریک‌آمیز نیست، بعد از اینکه قول داد به ما هم کمک کند!» کوتابوس با خس خس سینه گفت: «منظورم پرش تابستانی بود.» و ناگهان دوباره ظاهر شد— «و اگر نمی‌توانی، تقصیر تو نیست، پس به سادگی یک حرکت طاق‌بازی انجام دهید! طلسم با لحنی حزن‌انگیز احضار تلاوت کرد و تعادلش را از دست داد و از روی نرده‌ها افتاد و با صدای تالاپ روی زمین افتاد. «بفرما! زود باش!» و با مداد تیزی کابومپو را قلقلک داد و گفت: «بعدی یه مسئله‌ی کوچیک و باحال شیاطین توی کسرهاست.» پمپادور در حالی که کابومپو به مشکل جدید نزدیک

می‌شد، با خود فکر کرد: «نمی‌دانم آیا این معنایی دارد دعانویس آزادشهر یا شیطان نه؟ 'اگر نمی‌توانی، تقصیر تو نیست، پس فقط یک پرش کوتاه انجام بده.' به هر حال، امتحان کردنش ضرری ندارد. یک دقیقه صبر کن، کابومپو!' ۷۵ شاهزاده از خرطوم فیل زیبا سر خورد و سرش را روی زمین گذاشت و با دقت و عمداً پشتک وارو زد. با اولین حرکتش، «کنت حاجت گرفتن ایت آپ» جیغ بلندی کشید، روی سرش افتاد و نوکش از جا کنده شد، طلسم در حالی که سرهای مجسمه شروع به دویدن به هر طرف کردند. ۷۶ «دوباره بزن! دوباره بزن!» کابومپو با شادی

فریاد زد. بنابراین پومپا دوباره و دوباره و دوباره و دوباره پشتک وارو زد نسخ خطی تا اینکه دیگر هیچ فرشتگان سر مجسمه‌ای دیده شیاطین نشد. حتی سرهای مجسمه‌های کنار پنجره‌های خانه‌ها هم بیرون پریدند و دیوانه‌وار از فرشتگان گوشه خیابان به سرعت فرار کردند. رمل قبل از اینکه بتوانند برگردند، کابومپو پومپا را گرفت و از میان خیابان‌های متروک ریث متیک گذشت تا اینکه به دروازه شیاطین آهنی سیاه در انتهای دیگر شهر کافران دعاگر رسید. فیل زیبا با سرش اعمال صالح آن را باز کرد و از دعا میان آن گذشت و تا کیلومترها دورتر از آنجا، دست مقدس از

دویدن برنداشت. کابومپو بالاخره سرعتش را کم دعا کرد و با پف کردن گفت: «باید طلسم کمی استراحت کنم و برگ بخورم.» «چ... چ!» شاهزاده آهی کشید و گفت: «کاش می‌توانستم برگ بخورم.» کابومپو شروع به خوردن ناهار از بالای درختان کرد. «اما، مهم نیست، ما از ریث متیک بیرون آمده‌ایم! مگر خوش‌شانس نبودیم که کوتابوس دنبالمان آمد؟ من هرگز فکر نمی‌کردم که با پشتک زدن از دعانویس شر جمع‌ها خلاص شوم. تو چطور؟» فیل زیبا با دهانی پر از دعا نویسی برگ پاسخ داد: «احتمالاً تنها حرف معقولی ابجد که تا به حال زده. پسرم، با سفر کردن چیزهای بیشتری

نسبت به درس خواندن می‌توان یاد گرفت. پشتک وارو زدن برای ذکر جمع کردن - بیا همیشه این را به خاطر داشته دعانویس گنبد کاووس باشیم!» پمپا جوابی نداد. از تنه درخت پیشینه تاریخی کابومپو پایین سر ابطال کردن جادو خورد و با نگرانی شروع به گشتن دنبال سید و حاجی چیزی برای خوردن کرد. کمی دورتر، یک درخت گردوی دعانویس سوق بزرگ پیدا کرد و مشتی گردو برداشت، نشست و شروع به شکستن آنها روی تخته مرمر سفیدی در همان نزدیکی کرد. لحظه‌ای بعد کابومپو صدای ضربه و فریاد خفه‌ای شنید. شاهزاده پامپردینک، گویی با جادو ناپدید شده بود. ۷۷ اجنه غیر مسلمان فیل زیبا در حالی که از

میان بوته‌ها می‌گذشت فریاد زد: «کجایی؟» کابومپو نفس زنان به سمت تخته سنگ مرمر دوید و گفت: «پمپا! پمپا! او ناپدید شده است.» هیچ نشانه‌ای توسل از شاهزاده رمال سلطنتی پمپردینک در هیچ کجا نبود، اما این کلمات متون کهن با دقت روی سنگ سفید حک شده بودند: لطفا قبل از اینکه بیفتی، دعا در بزن. کابومپو با چشمانی دعانویس گرد شده، پوزخندی زد و گفت: «بافت تو! گوچِ بزرگ!» ۷۸ فصل 6 تاریخچه راگدو در شش صخره در کافر همان شبی نماز خواندن که شاهزاده پمپا و کابومپو از پمپردینک ناپدید شدند، یک گنوم جفر کوچک خاکستری در یک اتاق جادو سیاه

عمیق، که در زیر شهر زمرد حفر شده بود، چمباتمه زده بود و با زحمت حروفی را فرشته روی یک سنگ بزرگ حکاکی می‌کرد. این راگدو، پادشاه پیر گنوم‌ها بود که حکاکی می‌کرد و غرغر می‌کرد و غرغر می‌کرد و حکاکی می‌کرد و هر چند دقیقه مکث می‌کرد تا پیپش را با زغال داغی که برای همین منظور در جیبش نگه می‌داشت، روشن کند. یک چراغ زمرد بزرگ، نور سبز رنگی تعویذ را بر فراز غار عجیب می‌تاباند و گنوم را شبیه یک جن سبز بدجنس می‌کرد، که در واقع هم دعانویس بود. ۷۹ گنوم فریاد زد: «بجنب!» و ناگهان

اسکنه‌اش را زمین انداخت. «کجایی، ای شرور گوش دراز؟» در انتهای غار جنب و جوش خفیفی فرشتگان به پا شد و خرگوشی، تقریباً هم‌اندازه‌ی گنوم، به آرامی به جلو خیز برداشت. در حالی که با پنجه‌اش یک چشمش را می‌مالید، پرسید: «چی می‌خوای؟»